Başkonsolos – Afrika’daki Son Osmanlı Mehmet Remzi Bey

1914 Nisan’ında, onu taşıyan gemi Ümit Burnu’nu dönerken
güvertede durmuş, rüzgârın yüzünü yalayan tuzlu serinliğine
gülümsüyordu Mehmet Remzi Bey. Henüz ömrünün
baharındaydı; omuzunda yeni dikilmiş üniforma, içinde
İstanbul’un hasreti, yanında ilk çocuğuna hamile genç karısı
ile… Osmanlı’nın temsil edildiği en uzak topraklara bayrağını
ilk kez dikecekti.
Ama Büyük Savaş bir gecede her şeyi yuttu. Konsolosluk
kapısına kilit vuruldu, eşyaları sokağa atıldı, ailesi karanlık bir
Johannesburg gecesine terk edildi. Maaşı yatmadı. Yardım
gelmedi. İki kış geçti. Bekledi... Çocuğu o hapisteyken doğdu,
karısının yüzündeki gençlik soldu. Mehmet Remzi Bey 14
Şubat 1916’da hakka yürüdü. Kırk altı yıl gururla dik tuttuğu
başını, yabancı topraklarda bir Müslüman mezarlığına eğdi.
Üzerine konan taşın bir yüzü Osmanlıca, öbür yüzü
İngilizceydi; sanki iki dünya arasında sıkışmış ruhunun son
çığlığı gibi...
Mehmet Remzi Bey ölmemiştir. O, Afrika’nın bozkırında,
cami mihraplarında, renkli Bo-Kaap evlerinde, her bayram
okunan mevlitte, her Osmanlı pasaportu hikâyesinde hâlâ
vazife başındadır. Çünkü o, Türklerin Afrika’daki son değil,
ebedi başkonsolosudur. İşte bu kitap onun serüvenini
anlatır...